Obrazowanie rezonansu magnetycznego naczyń odpływowych angiograficznie okultystycznych w chorobach okluzyjnych naczyń obwodowych czesc 4

Plan interwencyjny oparty na konwencjonalnym angiogramie był ślepym badaniem naczyń odpływowych i śródoperacyjnej arteriografii z późniejszą amputacją, jeżeli nie zidentyfikowano odpowiedniego naczynia docelowego. Retrospektywny przegląd przedoperacyjnych angiogramów kontrastowych wykazał, że wszystkie cztery są dobrej jakości. Podłoże kontrastowe wstrzyknięto do dystalnej części aorty brzusznej u dwóch pacjentów i do naczyń biodrowych u dwóch pacjentów. U wszystkich czterech pacjentów konwencjonalne angiogramy wykazały obecność środka kontrastowego w małych nienazwanych naczyniach podudzia (ryc. 2A). U pozostałych 19 pacjentów (83 procent) plany interwencyjne oparte na MR i konwencjonalnych arteriogramach kontrastowych były identyczne. Dyskusja
Możliwości terapeutyczne dostępne dla pacjentów z objawową chorobą okluzyjną tętnic obwodowych zależą od podstawowej anatomii. U pacjentów z długimi zamknięciami odcinkowymi i odpowiednimi dystalnymi zbiornikami odpływowymi zwykle preferowaną terapią jest obejście. Jednak u pacjentów z całkowitym brakiem dystalnych tętnic spływowych często jedyną opcją jest amputacja. Optymalne postępowanie z ich zaburzeniami wymaga obrazowania naczyniowego, które ujawnia pełny zakres okluzji naczyń i ujawnia wszystkie dystalne naczynia odpływowe odpowiednie do przeszczepu bypassowego.
W obecnym badaniu badano 25 nóg 23 pacjentów z objawową chorobą, zarówno z konwencjonalną angiografią kontrastową, jak i angiografią MR. Rozbieżności między wynikami tych dwóch technik stwierdzono w 18 z 25 badanych kończyn. We wszystkich przypadkach były one spowodowane lepszym wykrywaniem dystalnych naczyń przez angiografię MR.
Wykazanie drożności naczyń przez arteriografię kontrastową wymaga zmętnienia światła naczynia z materiałem nieprzepuszczającym promieniowania rentgenowskiego. Materiał kontrastowy jest wstrzykiwany w bliższym miejscu i płynie w kierunku dalszej kończyny, zmętniając naczynia rozgałęzione po drodze. W obecności okluzji wielosegmentowych, pożywka kontrastowa rozcieńczona przez krew może gromadzić się w zależnych tkankach miękkich i nie zamazać dystalnych naczyń patologicznych. Z drugiej strony, angiografia MR bezpośrednio obrazuje płynącą krew i nie polega na wstrzykiwaniu kontrastowego materiału. Zgodnie z opisanym tutaj protokołem angiografii MR, prędkości przepływu 2 cm na sekundę lub więcej są łatwe do wykrycia.
Zwiększona czułość angiografii MR w wykrywaniu dystalnych naczyń odpływowych odpowiednich do procedur ratowania kończyn wydaje się klinicznie użyteczna. Wyniki MR-angiograficzne zmieniły przedoperacyjny plan chirurgiczny 4 z 23 badanych pacjentów (17 procent). U każdego z tych czterech pacjentów zastosowanie angiografii MR doprowadziło do procedury ratowania kończyny, której nie uznano za możliwe na podstawie przedoperacyjnego arteriogramu kontrastu. Ci pacjenci albo przeszli amputację, albo w najlepszym wypadku ślepe badanie potencjalnych naczyń docelowych i arteriografii śródoperacyjnej przed przeszczepem bypass.
Dostępność obrazów przekrojów (ryc. 2C) i trójwymiarowych rekonstrukcji (ryc. 2B) umożliwiła ostateczną identyfikację odległych rekonstytuowanych naczyń, co często jest trudne lub niemożliwe przy pojedynczym rzucie z arteriogramu kontrastowego
[więcej w: bhmed świdnica, terapia kranio sakralna, choroby genetyczne przykłady ]