Sorafenib w zaawansowanym raku nerkowokomórkowym z wyraźną komórką ad 7

Niedokrwienie mięśnia sercowego lub zawał wystąpiły u 12 pacjentów z grupy sorafenibu (3%) i 2 pacjentów z grupy placebo (<1%) (P = 0,01). Spośród tych zdarzeń 11 (w tym 2 zgony w grupie otrzymującej sorafenib i zgon w grupie placebo) uznano za poważne zdarzenia niepożądane związane z leczeniem. Krwawienie (przeważnie stopnia ciężkości stopnia 1) występowało częściej w grupie otrzymującej sorafenib (15%) niż w grupie placebo (8%). Częstość występowania poważnych krwotoków była podobna w obu grupach (3% w grupie otrzymującej sorafenib i 2% w grupie otrzymującej placebo). W grupie sorafenibu nie występowała neutropenia z gorączką ani trombocytopenia 4. stopnia. Niedokrwistość 3. lub 4. stopnia wystąpiła u 3% pacjentów w grupie przyjmującej sorafenib i 4% w grupie placebo.
Poważne działania niepożądane prowadzące do hospitalizacji lub zgonu odnotowano u 154 pacjentów otrzymujących sorafenib (34%), w tym 46 zgonów (10%) iu 110 pacjentów otrzymujących placebo (24%), w tym 25 zgonów (6%) (p <0,01 ). Poważne działania niepożądane dotyczące co najmniej 2% pacjentów obejmowały wspomniane niedokrwienie lub zawał mięśnia sercowego, inne objawy konstytucyjne (2% w obu grupach), duszność (2% w obu grupach) i zgon z powodu postępującej choroby (2% w obie grupy). Najczęstszym ciężkim działaniem niepożądanym związanym z lekiem było nadciśnienie tętnicze (u 1% pacjentów z grupy sorafenibu iu żadnego w grupie placebo).
Do nieprawidłowości w badaniach laboratoryjnych stopnia 3. i 4., które były zgłaszane w grupie otrzymującej sorafenib i grupie placebo, należą limfopenia (odpowiednio 13% i 7% pacjentów), hipofosfatemia (13% i 3%) oraz podwyższony poziom lipazy (12% i 7%). Podwyższony poziom lipazy każdego stopnia był częstym zaburzeniem laboratoryjnym w obu grupach (występującym odpowiednio u 41% i 30% pacjentów), ale rzadko był związany z klinicznymi objawami zapalenia trzustki (1% i <1%).
Dyskusja
Rokowania u pacjentów z przerzutowym rakiem nerkowokomórkowym nie poprawiły się znacznie w ciągu ostatnich 25 lat. Rak nerkowokomórkowy jest wysoce oporny zarówno na chemioterapię, jak i na radioterapię.13 Interleukina-2 i interferon alfa były stosowane w chorobie przerzutowej, ale środki te mają ograniczoną skuteczność i są związane ze znacznymi działaniami toksycznymi. Niedawne badania nie potwierdziły leczenia cytokinami pierwszego rzutu u pacjentów z przerzutowym rakiem nerkowokomórkowym z pośrednią prognozą. [14] Do niedawna pacjenci, którzy nie mieli odpowiedzi na leczenie cytokinami pierwszego rzutu, nie mieli innych realistycznych opcji leczenia.
Przeżycie wolne od progresji jest wiarygodnym punktem końcowym w badaniach onkologicznych.15 Nasze badanie wykazało znaczne wydłużenie czasu przeżycia wolnego od progresji u pacjentów leczonych sorafenibem z zaawansowanym rakiem jasnokomórkowym nerkowokomórkowym, u których wcześniejsze leczenie zakończyło się niepowodzeniem. W kwietniu 2005 r. Wiarygodność danych dotyczących przeżycia bez progresji doprowadziła do decyzji o zaoferowaniu sorafenibu pacjentom otrzymującym placebo. Planowana analiza całkowitego czasu przeżycia wykazała 28-procentową redukcję ryzyka zgonu u pacjentów otrzymujących sorafenib w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo. Współczynnik ryzyka wynoszący 0,72 i wartość P wynosząca 0,02 nie zostały uznane za statystycznie istotne, ponieważ protokół badania wymagał wartości P wynoszącej 0,0005 dla porównania między grupami terapeutycznymi przy tej analizie.
[patrz też: dzierzęcki, grybobibobi, turhand opole ]