Sorafenib w zaawansowanym raku nerkowokomórkowym z wyraźną komórką ad 8

Średni całkowity czas przeżycia aktomarii wśród pacjentów w grupie placebo wynosił 14,7 miesiąca. W badaniu AE-941 (Neovastat), inhibitorem angiogenezy, mediana całkowitego przeżycia wynosiła 12,6 miesiąca u pacjentów z przerzutowym rakiem nerkowokomórkowym, u których zawiodła immunoterapia. [16] Nasz pierwszy szacunek całkowitego przeżycia nie został prawdopodobnie znacząco zmieniony przez modyfikację próby, ponieważ w tym czasie tylko 12 pacjentów przeszło na drugą stronę, aby otrzymać sorafenib. Analiza przeżycia całkowitego po 6 miesiącach od przejścia wykazała ciągły trend w kierunku poprawy przeżycia, z 23% zmniejszeniem ryzyka zgonu (współczynnik ryzyka, 0,77, P = 0,02), ale porównanie między grupami nie spełniało Próg istotności Briena-Fleminga P = 0,0094.
Użyliśmy RECIST do oceny odpowiedzi guza. Kryteria te zostały pierwotnie opracowane w celu oceny odpowiedzi na leki cytotoksyczne i mogą nie być odpowiednim wskaźnikiem aktywności dla sorafenibu lub innych celowanych czynników, które są związane z długotrwałą stabilną chorobą i umiarkowanym kurczeniem się guza.17
Ciągłe podawanie sorafenibu w tym badaniu miało profil zdarzeń niepożądanych, które były podobne do obserwowanych w badaniu fazy 2; najczęściej zgłaszanymi działaniami toksycznymi były objawy dermatologiczne i biegunka.11 Występowała istotna różnica między grupą sorafenibu a grupą placebo pod względem częstości występowania poważnych zdarzeń niepożądanych (odpowiednio 34% i 24%, P <0,01). Zdarzenia niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego występowały częściej w grupie otrzymującej sorafenib niż w grupie placebo (odpowiednio 3% i <1%, P = 0,01). Jednak ogólny odsetek tych zdarzeń był niski, a stosunek ryzyka do korzyści był do zaakceptowania w kontekście widocznej korzyści klinicznej u pacjentów z chorobą śmiertelną. W porównaniu ze standardowymi chemioterapiami - związanymi z łysieniem, niedokrwistością i neutropenią - sorafenib miał umiarkowane i łatwe do opanowania działanie toksyczne. Niemniej jednak 21% pacjentów leczonych sorafenibem wymagało przerw w leczeniu z powodu zdarzeń niepożądanych. Sorafenib nie był związany z zaburzeniami czynności nerek lub neurologicznymi stopnia 3. lub 4., które ograniczają terapię cytokiną.18
Sorafenib jest jednym z kilku nowych środków hamujących proangiogenne kinazy. Może działać przeciw rakowi nerkowokomórkowemu poprzez zakłócanie układu naczyniowego guza. W badaniu fazy 2 bevacizumab, antagonista VEGF, poprawił przeżycie wolne od progresji i doprowadził do 10% obiektywnej stopy odpowiedzi nowotworu u pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym.6 Obiecujące działanie przeciwnowotworowe wykazano również w doustnym VEGFR i Inhibitory PDGFR sunitinib i AG-013736. Wskaźnik odpowiedzi cząstkowej wynoszący 10% w naszym badaniu z użyciem sorafenibu był podobny jak w przypadku bevacizumabu z dużą dawką 6. W dwóch badaniach fazy 2 sunitynibu współczynniki częściowej odpowiedzi (ocenione przez badaczy i niezależny przegląd) wynosiły 40 odpowiednio:% i 34 %.19,20 U pacjentów otrzymujących AG-013736 zgłoszono częściowy odsetek odpowiedzi 46%. Zgłaszanymi działaniami toksycznymi tych czynników są: biegunka, nadciśnienie, zmęczenie, reakcja skórna rąk i stóp oraz wysypka, chociaż częstość występowania i nasilenie były różne. 19, 19-22
Podsumowując, doustna terapia sorafenibem przedłuża czas przeżycia wolnego od progresji u pacjentów z zaawansowanym rakiem jasnokomórkowym nerkowokomórkowym, u których zawiodła pierwsza terapia. Ta poprawa była związana ze zwiększoną liczbą zdarzeń niepożądanych w porównaniu z placebo.
[patrz też: genowefa garage, bhmed świdnica, grant jankowice ]